پسر نوح به خواستگاري دختر هابيل رفت. دختر هابيل جوابش کرد :نه ، هرگز  همسري ام را سزاوار نيستي ، تو با بدان نشستي و خاندان نبوتت گم شد. تو هماني که بر کشتي سوار نشدي . خدا را ناديده گرفتي و فرمانش را . به پدرت پشت کردي ، به پيمانش و پيامش نيز.

غرورت ، غرقت کرد. ديدي که نه شنا به کارت آمد و نه بلندي کوه ها !

پسر نوح گفت:اما آن که غرق مي شود ، خدا را خالصانه تر صدا مي زند ، تا آن که بر کشتي سوار است . من خدايم را لابلاي توفان يافتم،در دل مرگ و سهمگيني سيل.

دختر هابيل گفت : ايمان، پيش از واقعه به کار مي آيد. در آن هول و هراسي که تو گرفتار شدي ،هر کفري بدل به ايمان مي شود. آن چه تو به آن رسيدي ، ايمان به اختيار نبود، پس گردني خدا بود که گردنت را شکست.

پسر نوح گفت :آنها که بر کشتي سوارند امنند و خدايي کجدار و مريز دارند که به بادي ممکن است از دستشان برود. اما من آن غريقم که به چنان خداي مهيبي رسيدم که با چشمان بسته نيز مي بينمش و با دستان بسته نيز لمسش مي کنم. خداي من چنان خطير است که هيچ طوفاني آن را از کفم نمي برد.

دختر هابيل گفت:باري، تو سرکشي کردي و گناهکاري . گناهت هرگز بخشيده نخواهد شد.پسر نوح خنديد و خنديد و خنديد و گفت :شايد آنکه جسارت عصيان دارد ، شجاعت توبه نيز داشته باشد.شايد آن خدا که مجال سرکشي داد، فرصت بخشيده شدن هم داده باشد!

دختر هابيل سکوت کرد و سکوت کرد و گفت:شايد. شايد پرهيزگاري من به ترس و ترديد آغشته باشد. اما نام عصيان تو دليري نبود.دنيا کوتاه است و آدمي کوتاه تر. مجال آزمون و خطا اين همه نيست.

 پسر نوح گفت :به اين درخت نگاه کن.به شاخه هايش. پيش از آنکه دستهاي درخت به نور برسند، پاهايش تاريکي را تجربه کرده اند . گاهي براي رسيدن به نور بايد از تاريکي عبور کرد. گاهي براي رسيدن به خدا بايد از پل گناه گذشت.

من اينگونه به خدا رسيدم. راه من اما راه خوبي نيست .راه تو زيباتر است ، راه تو مطمئن تر است.

پسر نوح اين را گفت و رفت.دختر هابيل تا دور دستها تماشايش کرد و سالهاست که منتظر است و سالهاست که با خود ميگويد:آيا همسريش را سزاوار بودم!